Hey there,

I’m Michael. If I think about it, it’s more than logical that this blog was finally created. Food has always had a central place in my life, espacially leaping out the pot of chocolate has been a regular ritual for years. When I was 12 years old, I wanted to become a chef, but my parents and the school director gave me different thoughts. In the end I became a dietitian. Which I’m still happy about, because of this education, I have a good knowledge about nutrition and health. Currently I work in the kitchen of the University Hospital in Antwerp. Initially, I came to Antwerp through love. But after six years I had to let go of it and I returned to my second great love: food, which is why I created this blog. I don’t have a television because there is no better relaxation for me than to fall asleep with a cookbook while the candles dew their last light. Although I’m a city man, I like to return to the countryside where my parents live. To see the maize grow from week to week during warm but often rainy summer months, grazing cows, picturesque, hilly landscapes and the feeling of complete rest. Those thoughts make me very happy. In fact, I am a happy, blessed person who tries to live consciously and sustainably. I’m not 100% vegetarian, but this blog is. And I hope that I can be a little source of inspiration to you, like many others are to me.

Hallo,

ik ben Michael. Als ik erover nadenk is het meer dan logisch dat deze blog uiteindelijk werd opgericht. Ik ben altijd een goede eter geweest en ’s ochtends de pot choco uitlepelen was jarenlang een vast ritueel. Toen ik 12 jaar was, wou ik resoluut naar de koksschool maar mijn ouders en toenmalige schooldirecteur brachten mij op andere gedachten. Uiteindelijk ben ik diëtist geworden. Waar ik nog steeds blij om ben, want dankzij die opleiding draag ik een sterke bagage mee omtrent voeding en gezondheid. Momenteel werk ik in de grootkeuken van het Universitair Ziekenhuis in Antwerpen. Aanvankelijk ben ik Antwerpen terecht gekomen door de liefde. Maar na zes jaar heb ik die moeten loslaten en keerde ik terug naar mijn tweede grote liefde: eten, waardoor deze blog tot stand kwam. Ik heb bewust geen televisie omdat er voor mij geen betere ontspanning bestaat dan ’s avonds met een (kook)boek in slaap te vallen terwijl de kaarsen hun laatste lichtjes doven. Hoewel ik een stadsmens ben keer ik graag terug naar het platteland waar mijn ouders wonen. Zienderogen de maïs van week tot week zien groeien tijdens warme maar vaak regenachtige zomermaanden, de koeien die de hele dag staan te grazen, de pittoreske, heuvelachtige landschappen en het gevoel van rust. Die gedachtes alleen al maken mij intens gelukkig. Kortom, ik ben een gelukkig, gezegend mens, die bewust en duurzaam tracht te leven. Ik ben zelf niet 100% vegetarisch, maar deze blog wel. En ik hoop dat ik hiermee een kleine bron van inspiratie mag zijn, zoals vele anderen dat ook voor mij zijn.